Prensesim diyen dudaklarından bir hoşça kal çıkmamasıydı beni üzen şey.
Sanki son kez bakmıştım yüzüne. . . Son kez seyretmiştim gözlerini. O sarılışını
dün gibi hatırlıyorum. Kendimi dünyanın en şanslı hissettiğim günleriydi. . . Sonra ne mi
oldu? Sen gittin. Ben de bittim. . . Prensesin işte o zaman prenses olmadığını hissetti.
Pembe elbisemdi beni prenses gibi gösteren. Ya da sadece bana öyle seslenişindi. . .
Yıllarla savaşmayı ben sensiz öğrendim. Düştüğümde beni kaldıran bir sen olmadığın için
ben yıllarca yerde kaldım. O dönme dolaba yıllar sonra seninle birlikte binişimiz
vardı ya ben orda sensiz geçen 17 senem için sessizce ağlamıştım. Ve şunu da unutma;
kalbimde hala 8 yaşındaki çocuğu saklıyorum. Neden mi çünkü biz onunla sensizliği öğrendik. . .
Bu Yazı Hakkında Henüz Hiç Yorum Yapılmamış
Yorum yazabilmek için önce üye girişi yapmalısınız. Üye Girişi