"Güllerim, Yunus'umun gülleri, bağışlayın beni! Böyle yapmazsam eğer
büyüyemezsiniz siz. O zaman kim güzelleştirir dünyayı, kuşları kim çağırır bahçeye,
içimizi kim aydınlatır?" diyordu yavaş duyulan bir sesle.
Neden sonra arkasına dönünce benim geldiğimi fark etti. Biliyordum ki, bu saatlerde
o da benim yolumu beklerdi hep. Onun konuşmasına fırsat bırakmadan,
—Dedeciğim, dedim. Kiminle konuşuyorsun öyle?
—Güllerimle, dedi.
Bu Yazı Hakkında Henüz Hiç Yorum Yapılmamış
Yorum yazabilmek için önce üye girişi yapmalısınız. Üye Girişi