Şehitlik, Yeşilyurt ve güneyde olsa da,
Başka başka yerlerde bulunsa da, tenimiz. .
Kalbi sevgiyle dolu, gönül insanlarının,
Aynı kaderi paylaşan ağaçlarıyız hepimiz. .
Çam, Ihlamur, Akçaağaç fark etmez, / Tümünü sevsek bile,
Meyvelerden şeftali ve limona, / Esen yelde, Meltem`edir sevgimiz.
. . .
Çam ve Ihlamur Ağacı, kendi aralarında konuşuyorlardı. Ihlamur bir ara durgunlaştı. Anılarıyla sarmaş-dolaş olunca, hep böyle olurdu.
Yeniden Çam Ağacı`na döndü:
-Sevenler en çok neye üzülüyor biliyor musun? dedi.
-Neye?
-Sevgiliye en son sözü söyleyemediğine. .
Bu sözler üzerine, Çam Ağacı, acı acı tebessüm etti:
-Ben en çok neye üzülüyorum biliyor musun? dedi.
-Neye?
-Bir cevap verilecek kadar bile değerimin olmadığına!.
Eğer sevgi ve aşk varsa, her şey dillenir. Dağlar, taşlar, Ağaçlar, kuşlar. .
Esen rüzgâr bile, dile gelmekte gecikmez. .
Bu Yazı Hakkında Henüz Hiç Yorum Yapılmamış
Yorum yazabilmek için önce üye girişi yapmalısınız. Üye Girişi